نژادگان

سپاه جان به خوزستان کشیدند
شهادت را به جان ارزان خریدند
نماز خون به خونین شهر خواندند
مهاجم را ز خرمشهر راندند

عراقی کجا، ملک ایران کجا

شغالان کجا، شرزه شیران کجا

کاش سال شصت و یک بیش از یک نوزاد چند ماهه می فهمیدم تا در اقیانوس شادمانی ملت غرق می گشتم. سالروز آزادسازی خرمشهر همواره مرا از غرور و خشم و شادمانی و کینه ی توأم سرشار می سازد و تأثر کودکی ام را از اینکه جنگ پایان یافت پیش از آنکه من برای نبرد بالیده باشم تجدید می کند
هر چند که ریشه این جنگ را در فروپاشی اقتدار در پی سرنگونی شاهنشاهی ایران با انقلاب بزمجه های ضد ملی و اقدامات متعاقب در کشتار افسران نیروی هوایی و لغو قراردادهای خرید جنگ افزار توسط دولت شوم موقت باید جست. اصولاً در دوران آریامهر، کفتار حسین را زهره بد اندیشی یه این خاک نبود و نیروهای ایرانی برای صرف ناهار در بغداد لحظه شماری می کردند؛ اما نباید دشمنی تاریخی تازیان را با ملت ایران نادیده انگاشت
دشمنی که آبادی آبادان را تاراج کرد و خرمی خرمشهر را به یغما برد
البته گروهی از ابلهان متعفن می کوشند متجاوزان تازی را منحصراً "بعثی" بنامند تا مبادا خاطر برادران حرامزاده عربشان را بیازارند؛ اما نمی گویند چرا هنگام ورود اسیران ایرانی به عراق، زنان عرب هلهله شادی سرمی دادند
به راستی از نگاه این بوزینه هایی که دم از برادران عربشان می زنند و می کوشند عربده جویی های ملخ خواران را با حال وارونه ارضا کنند چرا در طول جنگ تنها شهرهایی سقوط کرد که بیش از 50% جانور عرب داشت؟ و برای نمونه آبادان با وجود نزدیکی به مرز و با وجود محاصره سقوط نکرد
آنها که جلوی تانکهای عراق گاو می کشتند و در ورزشگاه اهواز عکس کفتار حسین را بر سر می گرفتند و با پیروزی عراقی ها بوق ممتد می کشیدند که بودند
به هر روی تا پیروزی فرجامین، قادسیه هنوز در جریان است

اورمزد این کشور را از دشمن، دروغ و خشکسالی نگاه دارد

پیام داریوش گرامی

یادم میاد زمانی که تیم تازیان عراق بر تیم فوتبال ایران پیروز شده بود چگونه تازیان اهواز در شهر پایکوبی میکردند و بوق ماشینهایشان را به صدا در می آوردند. به امید روزی که وجود منفورشان از ایران زمین پاک گردد

در همین رابطه

یکبار برای همیشه

تازیان دشمنان همیشگی