نژادگان

با اینکه پرداختن به قسمتهای مختلف سریال هسته ای جمهوری اسلامی در "نژادگان" معمول بوده، اما کمی وقت و قحطی زمان، هنگامیکه با پشته ای از کارهای انجام نشده همراه می شود، معادله ای را می سازد که _بویژه برای یک سرباز_ به سادگی حل شدنی نیست. از اینروست که روند بروز رسانی "نژادگان" مختل می شود و برخی موضوعات قابل توجه مشمول مرور زمان می گردد

در یکی از واپسین نوشته ها که همزمان با لبخندهای مسخره لاریجانی در دیدار با سولانا بود آورده شد که هرچند این گفتگوهای به اصطلاح مثبت آن زمان ممکن است پیش درآمدی بر نوشیدن مفتضحانه جام زهر دیگری باشد، اما "اقوا" آنست که سریال پرونده هسته ای جمهوری اسلامی، قسمت به فسمت حادثه ای تر می شود

علیرقم بدقلقی های روسیه، توافق بر سر تحریم های محدود علیه جمهوری اسلامی را می توان تأییدی بر ژانر حادثه ای داستان هسته ای تلقی کرد

در اثر گذاری بر سیاست هسته ای رژیم، می توان احمدی نژاد، لاریجانی، تا حدودی محسن رضایی و همچنین آخوند دو جنسه، حجت الاسلام / آبت الله رفسنجانی را برشمرد. این چهار نفر که سمتهای مهمی را هم به چنگ دارند، همگی نامزد انتخابات ریاست جمهوری سال گذشته بودند؛ به بیان دیگر هر یک نگاه دیگر گونی به ماجرا دارند که با وجود نزدیکی احتمالی در برخی جاها، الزاماً همسو نمی باشد

با چشم پوشی از قبیله بی خاصیت و درد سر آفرین دوم خردادی ها که با معرفی دو نامزد _کروبی و معین_ برای اقامه صلات میت بر مردار اصلاحات رسماً به یقه گیری افتادند، طیف موسوم به اصولگرا که گمان می رفت با انسجامی سازمان یافته به کارزار انتخابات پا نهد، علیرقم همه تلاشها برای معرفی نامزدی یگانه، به کمترین توافقی دست نیافت و نتیجتاً بجز توکلی که کوتاه آمد، قالیباف، لاریجانی، رضایی و احمدی نژاد همگی کاندیدا شدند

در واقع اصولگرایان _واژگان ادبیات سیاسی ما آنقدر پوچ و بی معنی هستند که از بکارگیری شان ابا دارم: اصلاح طلب، اصولگرا ..._ قطعیت پیروزی را با ریسک چندگانگی نامزدهایشان به مخاطره انداختند اما از مرزهای درون جناحی ذره ای پا پس نگذاشتند. بدقلقی مجلس اصولگرا برای رأی اعتماد به وزیران پیشنهادی رییس جمهور اصولگرا تبلور این امر بود

به تعبیری در همین خیل موسوم به اصولگرای حاکم بر کشور، درباره مقوله های مهمی چون مسأله هسته ای، به هیچ وجه توافقی وجود ندارد. نمونه بارز این تعبیر در شکست مذاکرات مثبت !! لاریجانی با سولانا آشکارا دیده می شود

هنگامیکه از اروپا درز کرد که لاریجانی برای راضی کردن رژیم به تعلیق غنی سازی یک هفته زمان خواسته و پیشاپیش قول این توافق را به ساکنان حرم ستر عفاف بروکسل مژده داده، و از سوی دیگر محسن رضایی _از جمله کسانیکه "به شیوه خود" به عدم سازش هسته ای باورمند است _ پذیرفتن تعلیق با آن شرایط را شکست آمریکا می خواند، احمدی نژاد بی درنگ شماری را در گوشه ای گرد آورد و به بهانه سخنرانی، موضع هسته ای دشمن شکن خود را با اقتدار حسینی تکرار کرد و با یک حرکت، رشته های لاریجانی را به کلی پنبه کرد تا ثابت شود در این گروه اثر گذار چهار نفره، "حق وتو" کمترین برتری آقای رییس جمهور است

جان سخن آنکه هر یک از تیمها و شخصیتهای اثر گذار حاکم بر مملکت در این میدان، بازی خویش در پیش گرفته اند و هر از چند گاهی سیگنالهایی هم به آنسوی مدیترانه می فرستند تا در اعلام آمادگی برای فرونشاندن قلیان شهوت اروپا و حتی آمریکا از هرزه رقیبان خویش عقب نمانند

اقدام رفسنجانی در انتشار نامه خمینی کبیر درباره پایان جنگ مصداق بارز دلربایی هایی از این دست است

اما قسمت جالب ماجرا اینجاست که ساربان نهایی این پرونده "احمدی نژاد" است که شتر را بد جایی خواهد خواباند؛ هر چند که هر لحظه امکان نقش آفرینی هنرمندانه "جام زهر" بر روی سن وجود دارد

برای دیدن کارکاتورهای هسته ای روی عکس کلیک کنید

در همین رابطه

آزاد راه شورای امنیت

مجالی برای کباده کشان ملی گرایی

انرژی هسته ای حق مسلم ماست

جام زهر، بدون تصویب پروتکل

تخیلی از یک ابهام