نژادگان

 

کفتار حسین حلق آویز شد؛ خبری که شاید جای خشم هم داشت. خشم از شدت تأسف، که نماد ایران ستیزی تازیان برای همیشه از انتقام فراجست

 

خشم از شادباشهای مسخره ای که از سوی جمهوری اسلامی به ناف ملت ایران _بویژه خانواده شهدا و رزمندگان_ بسته می شود و به همت صدا و سیما در میان شماری از مردم نیز پژواک می شود و بی آنکه از سرنوشت غرامت هزار میلیارد دلاری جنگ کلامی گفته شود، یک میلیارد دلار وام [بلاعوض] هم به آنسوی اروند پیشکش می شود

 

چیز تازه ای رخ نداده است. از آن هنگام که پا برهنه به عرصه تاریخ تاختند، همنوع دری از غرایز ذاتی ملخ زادگان بوده و اصولاً تاریخ تازیان را همین همنوع دری ها و انتقامهای زنجیره ای متعاقبش می سازد

 

اعدام کفتار هم انتقام یکی از این دریدن های درون گونه ای بود و شاید یکی از خفیف ترین آنها: صد و چهل و هشت رأس عرب شیعه. چیزی که کمترین جای شادی و کوچکترین دخل و ربطی به ملت ایران ندارد. پس چه جای شادباش

 

شاید مهمترین کینه از کفتار، پروای چنین جانور فرومایه ای در ستیزه جویی با ایرانیان باشد. موجودی که با همه عربده جویی ها آنقدر بی وجود بود که در گاه استیصال به ژرفای چاهی پناهنده شد. اما باز هم تا دم مرگ بر دشمنی با نژادگان ایرانی پای می فشرد و ملخ زادگان هم تبارش را به یکپارچگی علیه ایرانیان فرامی خواند

 

بخش دردناکتر داستان اینست که اندکی پیش از حمله نیروهای ائتلافی به عراق، دولت ملا محمد خاتمی در دنباله سیاست تنش زدایی معروفش (روسپی گری سیاسی بین المللی) نماینده چکمه پوش صدام را پذیرا شد و رسماً خون شهدا و غرور رزمندگان جنگ تحمیلی را چون قالی قرمزی لگد کوب نماینده نظامی پوش کفتار کرد؛ آنهم در شرایطی که حتی تا امروز هیچ پیمان صلحی با عراق امضا نشده و همچنان در آتش بس بسر می بریم

الله اکبر ... مرگ بر پارسیان، آخرین پلید گویی های کفتار بود تا آگاه باشیم که قادسیه را باید تا پیروزی فرماجین پی گیریم

 

بایگانی "نژادگان" در همین باره

کفتار بر دار

 

از دیگر هم اندیشان

خاک و خون: ایران ستیزی حتی در واپسین ثانیه های عمر

 

در همین زمینه

فیلم و جزیی ترین روایت از اعدام کفتار: الله اکبر، مرگ بر فارس ها  

عزاداری برای کفتار در فلسطین