نژادگان

الف) نوشتار خداحافظ خورشید در امرداد ماه سال 82 نگاشته شد و به دست الهه کولایی رییس کمیسیون امنیت ملی مجلس وقت رسید. ایشان پس از مطالعه، ترجیح دادند در اینباره گفتگو کنیم و در خلال گفتگو راهی را که بایست در برابر پرسش آیندگان درباره دریای مازندران در پیش گیریم به گونه ناشیانه ای تدریس می کرد: مساله  خزر را از دیگر سیاستهای خارجی جدا نبینید.»« در کل ما در سیاست خارجی مشکل داریم چرا که در داخل دچار مشکل و دوگانگی هستیم. در پایان هم« ما توانایی گرفتن حق خود را ندا ریم

ب) در مهر ماه همان سال در روزنامه معلوم الحال شرق مصاحبه ای از "پروفسور" پیروز مجتهدزاده خواندم و بر آن شدم تا نوشتار "خداخافظ خورشید" را به همراه توضیحی به آن روزنامه بفرستم. هرچند اوضاع و احوال کسانی که حتی اکسیژن انگلیسی استنشاق کرده اند برای ملت ایران روشن است، تحصیل کردگان و اقامت گزینان امپراتوری ماده روباه پیر _مانند پیروز مجتهدزاده_ جای خود دارند. از جمله آوردم:

آنچه با عنوان «خداحافظ خورشید» فرستاده شده، تنها حرکتی است از روی ناتوانی؛چیزی همانند نامه ای که

کشتی شکسته ای به آب می سپارد. چراکه نمی خواهم در برابر پرسش آیندگان یک جفت چشم لال را برای دفاع به وکالت بگیرم و یا چرخشهای هرزه ی زبانی را که در پیشگاه دادگاه تاریخ سوگند یاد می کند که برای برائت هر چیزی را توجیه کند. مانند پدربزرگ من یا پدربزرگ تو که وقتی می پرسیم بحرین چگونه کشور شد یکی از همین دو هدیه را پیشکش می دارند

و اشاره کردم : به هر حال برای من تنها فرستادن این نوشته ها مهم بود و به تاثیر آن هرگز نمی اندیشم