نژادگان

نهم آبان ماه, زادروز شاهزاده رضا پهلوی فرخنده باد
او که نگاهبان است بر افسر خسروی و امتدادی است بر فره ساسانی
هم او که امید اهتزاز دوباره درفش کاویان را زنده می دارد و آرزوی استواری جاودان تخت پادشاهی کیان را دست یافتنی می نماید

بلبل ز شاخ سرو به گلبانگ پهلوی

می خواند دوش درس مقامات معنوی

ای قصد کرده دیدن ایوان کسروی

اندیشه کرده ای که به دیدار آن روی

در دست و روی او ز هنر صد دلیل هست

چون معجز پیمبری و فر خسروی

در فضل گوهرش بتوان یافتن کنون

روح هزار ساله به گفتار پهلوی

عمر موسی دبیر کل اتحادیه عرب چندی پیش در سفر به عراق با حضور در مجلس کردستان چنین افاضه کلام کرد که: "کردستان عراق نه تنها بخش مهمی از عراق, بلکه جزیی از جهان عرب و خاور میانه نیز محسوب می شود." هر چند که این دیدار به معنی تسلیم شدن _در عین نارضایتی_ تازیان در برابر خودمحتاری کردستان عراق است, اما گویا این جانور سفیه هنوز در دوران خلفای راشدین سیر می کند که کردستان پیروز را همچنان بخشی از جهان عرب می پندارد؛ غافل از آنکه حتی کشوری عربی چون لبنان با کوشش های حزب کاج بر آنست تا ننگ هویت تازی را از سرزمین اش بزداید, چه رسد به عراقی که با شکل گیری ساختار حکومتی تازه اش, رسماً یک دگردیسی سیاسی را دچار شده, بگونه ایکه هموندی این کشور در اتحادیه تازیان چندان منطقی نمی نماید و نیک بختانه بیشتر اهرمی را می ماند در برابر اجماع تازیان, تا تقویتی بر بنیه ایشان
در حقیقت اتحادیه تازیان در گلوگاه یک دو راهی سرگردان مانده, که عراق را بعنوان برادری ناتنی بپذیرد و یا انقباض تدریجی خود را پذیرا باشد
در ادامه, عمر موسی صد و یازده نماینده کرد را اینچنین مستفیض کرد: "جهان عرب در زمینه فرهنگها و ترکیبات آن متنوع است اما در زمینه برادری و وابستگی متحد است." آنگونه که پیداست تعریف این کدنگ از فرهنگ جهان عرب نیز چون تعریف سرماست که نبود گرما را گویند و از فرهنگ جهان عرب همانا بی فرهنگی اختیار شده است

از سویی تاریخ, پیوند برادری کردها با تازیان را با کشتارهای چندین ساله و حوادثی مانند حلبچه آنهم بدست کفتار (صدام) دستینه (امضا) کرده, اگر نه چنین پیوند نا مبارکی هیچگاه برقرار نبوده است

:در همین رابطه

 کردستان عراق, بیم ها و امیدها

رییس جمهور ایرانی برای عراق

برادران, شما را سوگند میدهم که به زمین وفادار مانید و باور ندارید آنانی را که با شما از امیدهای ابر زمینی سخن می گویند. اینان زهرپالایند, چه خود بدانند یا ندانند
اینان خوار شمارندگان زندگی اند و خود زهر نوشیده و رو به زوال که زمین از ایشان به ستوه است. پس بهل تا سر خویش گیرند
روزگاری کفران خدا بزرگترین کفران بود. اما خدا مرد و در پی آن این کفر گویان نیز بمردند. اکنون کفران زمین بزرگترین کفران است و اندرونه آن "ناشناختنی" را بیش از معنای زمین پاس داشتن
روزگاری*روان به خواری در تن می نگریست و در آن روزگار این خوار داشتن والا ترین کار بود. روان تن را رنجور و تکیده و گرسنگی کشیده می خواست و اینسان در اندیشه گریز از تن و زمین بود
وه که این روان خود هنوز چه رنجور و تکیده و گرسنگی کشیده بود! و شهوت این روان بی رحمی با خویشتن بود

چنین گفت زرتشت / فردریش ویلهلم نیچه

البته روزگاری را که نیچه از آن یاد کرده, نیکبختانه ایران باستان به یاد ندارد و در اوستا / وندیداد به صراحت سیر برتر از گرسنه, آنکه خانه دارد برتر از بی خانه و نیرومند برتر از ناتوان دانسته شده است*

در همین رابطه: روزشمار زندگی نیچه

دیروز نشست محاکمه کفتار حسین زیر تدابیر شدید امنیتی با پرداختن به موضوع سرکوب شیعیان عراق برگزار شد. پیش از این, نبود "حمله به ایران" در فهرست اتهامات این جانور نوعی برانگیختگی را در میان ایرانیان منجر شده بود که علیرقم طبیعی بودن, هرگز منطقی به نظر نمی رسد. چرا که در نگاه نخست از دادگاهی عراقی چه انتظاری می توان داشت؟ و از آن مهمتر اینکه حمله به ایران نه از سوی کفتار حسین به تنهایی, که از سوی تازیان جغرافیای سیاسی موسوم به عراق صورت گرفته است و محاکمه کفتار, هرگز برائت دیگر همدستان هم تبارش را گواهی نخواهد کرد
از اینرو محاکمه کفتار حسین به این اتهام نه التیامی بر زخم های ما خواهد بود و نه نتیجه درخوری خواهد داشت. آنچه بر چنین محاکمه ای ارجح است دریافت تمام و کمال غرامت جنگ است
در این میان ارتکاب جنایات جنگی چون بکار گیری سلاح های شیمیایی, مسأله ایست چشم ناپوشیدنی که آنهم نه آنگونه که جمهوری اسلامی در پی آن است در این دادگاه, که باید در نهادی بین المللی رسیدگی شود

به هر روی در این دادگاه شادی بخش ترین پیام برای کفتار قطعاً حکم اعدام خوهد بود,چه, بدین ترتیب پیش از آنکه دست یک ایرانی به او رسد به درک واصل خواهد شد و این عقده انتقام را برای ما جاودانه می سازد

آیا با محاکمه و مجازات کفتار عدالت برقرار خواهد شد

قرارداد الجزایر که به امضای آریامهر و کفتار حسین رسید همواره بعنوان سند هژمونی ایران در منطقه, در قابی زرین نگاهداری شده, در صورتی که شاید بهتر آن باشد که این قرارداد در کنار ماجرای جدا شدن بحرین بررسی شود
آنگونه که روشن است با شدت گرفتن اصطکاک میان ایران و عراق و وخیم شدن اوضاع تا سر حد جنگ, با توجه به برتری همه جانبه ایران, کفتار به قرارداد مذبور "تن در داد" بویژه آنکه سران ارتش شاهنشاهی برای آغاز جنگ, مشتاقانه منتظر فرمان آریامهر بودند و برای صرف ناهار در بغداد لحظه شماری می کردند. در این میان تقلاهای کفتار برای نجات از مهلکه خود ساخته اش با دست یاری الجزایر همراه شد
اما ایران در عین برتری, هرگز برنده از این بازی بیرون نیامد, چرا که متعهد شد حمایت از کردهای عراق را متوقف کند و این امر را جز خیانت تعبیری نتوان کرد؛ آنهم با توجه به توانمندی نظامی ایران, و جایگاه ایران در مناسبات بین المللی آن روز. از اینرو درست همانند ماجرای بحرین باب توجیه به کلی مسدود است. تا جاییکه یکی از نمایندگان مجلس آن زمان, در سفر خود به عراق از اندوه کردان گرد آن دیار حکایت می کرد و از دیده نمناک آنان که "... پدر به ما پشت کرد
در واقع بعد از آنچه پدرش با کردان ترکیه کرد, شاه برای پایان دادن به زوزه های  بی بنیان کفتار تازی, شیر بچه هایش را دو دستی به دشمن سپرد تا امروز این فرزندان چه در عراق, چه در ترکیه, سوریه یا حتی ایران, بجای آنکه پدر را بجویند, دست بر زانوی خویش گیرند و علم استقلال برفرازند
در این پیوند فیلم ذبح اسلامی سه کرد عراق قابل دیدن است که اعلیحضرت همایونی با آن امضا رسماً در برابر چنین حوادثی تصمیم به سکوت گرفت. کاش پیش از مرگش حلبچه را می دید
و در پایان اینکه ناسیونالیزم جدای پان ایرانیزم دروغی بیش نیست

در همین رابطه
*اشتباه بزرگ رضا شاه بزرگ
*فدرالیزم اشغالگر
*مشروطه ایران

بدون شرح, از تارنگار ستیز و گریز برای زیستن
کتاب های جمهوری عراق را ورق می زدم. آن ها را بيشتر شبيه کتاب های 30 سال پيش خودمان ديدم. در صفحه ی 4 کتاب زيست شناسی دوم دبيرستان، در معرفی «رازی» نوشته بود: «رازی در بغداد طب تدريس می کرد. در هم آن جا به شهرت رسيد. اعتقاد داشت که موجوداتی باعث گنديدگی گوشت می شوند، موجوداتی هستند که با گوشت متفاوت اند و از بيرون به آن وارد شده اند. اين نظريه نشان می دهد که عرب ها هشت قرن از پاستور جلوتر بودند

بکن باوئر, رییس تشکیلات برگزاری جام جهانی فوتبال, تور نمادینی را برای خوش آمد گویی به راه یافتگان به این جشنواره ورزشی آغاز کرده است. شروع این تور از ایران, بی شک از سوی آلمانهای ریزبین با بررسی و کارشناسی صورت گرفته و قطعاً دارای مفهوم است و می تواند نشانگر آن باشد که حتی در کشاکش پیچ و خم های کاپیتالیزم, ژرمن های سرفراز نیم نگاه خویشاوندی خویش را از هم تباران ایرانی شان دریغ نمی ورزند
همانگونه که در پی زمین لرزه منجیل, یورگن کلینزمان آیینه بازتاب پرتوهای مهر به سرزمین مهر گشت؛ به همان صورت که پس از زمین لرزه تأسف بار بم, رودی فولر بیدرنگ برای به نمایش گذاردن ستارگانش در ویترین ورزشگاه آزادی اعلام آمادگی کرد و میهمانی با شکوه آزادی بیش از آنکه با تدارک میزبان همراه باشد با لطف و بزرگواری میهمان برگزار شد و خدمات بی چشم داشت فدراسیون فوتبال آلمان و شبکه تلویزیونی زد.د.اف را در آن روز_که جا دارد بعنوان روز دوستی دو ملت نامیده شود_ جز برادری خونی دلیلی نمی توان یافت. حضور هزاران ایرانی با پرچم آلمان در ورزشگاه نیز پیامد طبیعی این داستان بود
به هر روی آغاز تور خوش آمد گویی, از ایران, در همین راستا قابل بررسی و تأمل است؛ چراکه این تور می توانست از ژاپن, یکی از هشت کشور صنعتی, آغاز شود
به ویژه آنکه بکن باوئر از آرزوی خویش برای افتتاح جام با بازی ایران و آلمان سخن گفت و برای حضور ایران در مرحله دوم جام ابراز امیدواری نمود

اما در سویی دیگر چندی است که تارنمای دویچه وله مسابقه ای را با نام بهترین تارنگار به راه انداخته است و بر خلاف دوره پیش تارنگارهای فارسی را نیز به شرکت فراخوانده است. هرچند که من به شخصه تارنگار خاک و خون را بعنوان بهترین تارنگار ژورنالیستی برگزیدم, اما این تارنگار از سوی برگزارکنندگان مسابقه رد شد, چراکه در یکی از بندهای شرایط مسابقه آمده بود: وبلاگهایی که حاوی مطالب نژادپرستانه و یا لینک به چنین سایت هایی باشند شرکت داده نمی شوند

به خوشی و میمنت نشست شورای حکام هم چندی پیش به پایان رسید و آزاد راه پرونده رژیم_شورای امنیت آسفالته گردید؛ هرچند که در قطعنامه شورای حکام زمان مشخصی  برای "ارجاع" پیش بینی نشده, اما گویا در نشست آتی این شورا, با بریدن روبان افتتاح, رسماً این آزاد راه به بهره برداری خواهد رسید و این نخستین پیامد شامورطی بازی دکتر احمدی نژاد در مجمع عمومی سازمان ملل است
تصویب قطعنامه با 22 رأی موافق, 12 رأی ممتنع و یک رأی مخالف هم جای تأمل دارد. چراکه علیرقم تمایل دبیر شورای عالی امنیت ملی, لاریجانی, به افزایش طرف های مذاکره کننده اروپایی, همگی کشورهای اروپایی شورا به قطعنامه مذبور رأی موافق دادند و این کارت رژیم "رو"نشده سوخت شد
از جمله کشورهایی که نامش در میان موافقان خود نمایی می کند ژاپن است که مخالفت اش با قطعنامه پیشنهادی نخستین اروپایی ها مبنی بر ارجاع بی درنگ پرونده رژیم به شورای امنیت, لبخند 15 سانتی غیر قابل کنترلی را بر رخسار محمدی کارگزاران دولت مهرورز ارزانی کرده بود
و اما موافقان جنجالی قطعنامه, پیل سواران دستار به سر هندستان بودند. هندوان که چندی پیش همه تلاش های آمریکا را برای جلوگیری از انعقاد قراردادهای میلیاردی خرید گاز ایران ناکام گذاردند, علیرقم تلاش برادرانه برای تغییر موضع جمهوری اسلامی, به قطعنامه رأی مثتب دادند تا ثابت کنند که بر سر منافع ملی خویش هیچ گونه رو در بایستی را بر نمی تابند
روسیه و چین نیز که در اقیانوس دشمنان خود-ساخته رژیم, تنها تخته پاره های امید به شمار می آمدند, با رأی ممتنع خود, رویای "وتو" را از سر نمایندگان الله به در کردند

در این شرایط رژیم برای رویارویی با "لولوی" شورای امنیت, "یه سر و دو گوش" خروج از ان پی تی را تدارک می بیند تا انتظارها از گزینش آقای دکتر برآورده شود. در این میان سفر حداد عادل به لبنان و سوریه همان داستان تکراری است با همان ابهام همیشگی