کشته شدن روح الله عجمیان بدست اوباش «زن، زندگی، آزادی» به آن شیوه فجیع و شیوه دادرسی این جنایت باعث شد تا نسبت به خون او احساس دین کنم. این فاجعه پاسخ روشنی است به این پرسش که کجا چه کسی تا چه حد می ایستد؟ آنکه ته خط تا پای جان می ایستد روح الله عجمیان است. هر آنچه جز آن شنیده ایم جز شعار نیست
پس از بلوا
-
ثـــار
Permalink Categories: پس از بلوا -
رهبر اپوزیسیون دلخواه من
با توجه به توضیحاتی که در یادداشت دیگری درباره نظام و موافقت یا مخالفت با آن نگاشته ام، در این یادداشت توقعاتم را درباره اپوزیسیونی که برای آن نظام قائل بوده ام تشریح می دهم
Permalink Categories: پس از بلوا -
نظامی که مخالفش / موافقش بودم
در این یادداشت دیدگاهم را درباره «نظام» و مخالفت یا موافقت با آن و نیز منظور از براندازی آن توضیح می دهم
Permalink Categories: پس از بلوا -
دو ایران – دو ایرانی
اینکه فرد بی مایه ای به مانند اردشیر زاهدی بواسطه چند جمله بی سر و ته مطابق طبع جمهوری اسلامی یکهو به عنوان نماد ایران دوستی مورد ستایش گروهی قرار گرفت انگیزه ای شد تا به نسبت خودم با ایران بیندیشم. بر آن بودم تا یادداشت مفصل تری را در اینباره تنظیم کنم، اما از آنجا که عجالتاً مجال آن نیست و ضروری است تا به موضوع جدی تری درباره جنگ فلسطین بپردازم، اشاره مختصری هم به این حاشیه می کنم
Permalink Categories: پس از بلوا