By continuing your visit to this site, you accept the use of cookies. These ensure the smooth running of our services. Learn more.
این یادداشت را در مهر ماه سال 86 و در پی ورود ولادیمیر پوتین به تهران نوشتم و به مناسبت سفر دوباره امروزش به تهران دوباره منتشر میکنم. متن درباره حق پنجاه درصدی ایران در دریای مازندران است و تلاشهای پیگیرانه آن سالهای من برای آگاهی رسانی و اهمیت موضوع به عنوان یک مسأله مربوط به تمامیت ارضی
بطور اتفاقی با مطلبی درباره واکنشهای قومیتی روبرو شدم و دیدم بگونه جالبی خودباخته ترین بخش جامعه که به ژرفی از بحران هویت رنج می برد با برخوردی بسیار کم ظرفیت، در عین حال طلبکارترین بخش جامعه هم هست. تو گویی تیره هایی از ایرانیان که درک بیشتری از خودآگاهی ملی داشته اند و در گسترش این خودآگاهی بیشتر کوشیده اند به تیره های خودباخته بدهکار هستند که چرا آنان را در این خودباختگی و بحران هویت آرام نمی گذارند؛ و این انگیزه ای شد تا چند سطری یادآوری کنم