اینکه فرد بی مایه ای به مانند اردشیر زاهدی بواسطه چند جمله بی سر و ته مطابق طبع جمهوری اسلامی یکهو به عنوان نماد ایران دوستی مورد ستایش گروهی قرار گرفت انگیزه ای شد تا به نسبت خودم با ایران بیندیشم. بر آن بودم تا یادداشت مفصل تری را در اینباره تنظیم کنم، اما از آنجا که عجالتاً مجال آن نیست و ضروری است تا به موضوع جدی تری درباره جنگ فلسطین بپردازم، اشاره مختصری هم به این حاشیه می کنم
دو ایران – دو ایرانی
Permalink
Categories: پس از بلوا
